حکایاتی از فرقه اللامذهبیه (1)

روزی سوار بر مینی بوس از خانه به مدرسه می رفتم یکی از افراد این فرقه در مینی بوس بود. بحث اوقات نماز پیش آمد رو به بنده کرده گفت شما (حنفی ها) چرا نماز را سروقت نمی خوانید در کشور های عربی اسلامی نماز را سر وقت می خوانند ما باید پیرو قرآن وسنت باشیم واز این جور حرف ها به او گفتم در کشور های عربی بیست رکعت تراویح می خوانند اگر این کشورها برای شما ملاک هستند پس شما چرا هشت می خوانید؟ گفت ما کاری به بقیه نداریم ما باید پیروقرآن وحدیث باشیم.

 از این تناقض گویی و رفتار دوگانه این مرد خیلی تعجب کردم تا چند دقیقه قبل الگویش کشورهای عربی بودند الان یک چیز دیگه می گفت. بعدا با مطالعاتی که در باره این فرقه کردم و اخلاق ورفتارهایی که این گروه دیدم به این نتیجه رسیدم که اینها فرسنگ ها از قرآن وسنت فاصله دارند به نام قرآن وسنت بر سر فروع اختلاف می اندازند تا اعلام کنند که ما با شرک وقبر پرستی وخرافات مبارزه می کنیم و این طریق چند ریال پولی به جیب بزند ونان دین را بخورند.

 حکایت دعواهایی که بر سر چند تومان پول صدقه یشان با یکدیگر ومتهم کردن همدیگر به سرقت اموال مدرسه دینی و حکم  به قطع دست یکدیگر خیلی مشهور است. فلانی کپسول مدرسه را برده فلانی فرش وموکت مدرسه را برده سارق است باید دستش قطع شود حالا این فلانی ها کی بودند از علماء ومدرس ها وائمه بزرگ حودشان همان ائمه وبزرگانی اند که با اتمام دوره حوزه وگرفتن مدرک معادل دیپلم به این مقام عظماء رسیده بودند! آره طلبه دوره حدیث ایشان در زعم وگمان خود در حکم محدث ومجتهد است.

 افرادی که نتوانستند خودشان را اصلاح کنند وبه دنیا چنگ زده اند می خواهند مروج ومبلغ قرآن وسنت باشند! با شرک وخرافات مبارزه کنند! پیرو سلف صالح باشند!